Het stille kwaad (2008)

Een hel flitslicht glijdt als een bliksemschicht over het gelaat van het dode meisje.

Lentink voelt een siddering door zijn lijf trekken. Het zal nooit wennen, overdenkt hij opstandig.

Hij denkt aan de vrouw die melding had gemaakt van de gruwelijke vondst. Ze was met haar twee kleinkinderen op weg naar het pannenkoekenhuis. Ondanks haar enorme schrik wist ze te voorkomen dat de kinderen werden geconfronteerd met het dode lichaam. Lentink had haar geprezen om haar tegenwoordigheid van geest en de afspraak gemaakt haar op een later tijdstip nogmaals te horen.

Zodra de fotograaf zijn plaatjes heeft geschoten, doet Lentink weer een stap naar voren en hurkt voor het slachtoffer neer. 

Het rode haar van het meisje ligt uitgewaaierd over het nog jonge mos. Het paarse, mouwloze bloesje is opengescheurd en doordrenkt met bloed. Kleine borsten. Smalle heupen. Achttien jaar, hooguit. Misschien zelfs jonger.

Lentink opent haar tasje. Een mobiel, papieren zakdoeken, tampons. Hij vist er een portemonnee uit en knikt bevestigend na het lezen van haar identiteitskaart. Negentien jaar. Hij vloekt binnensmonds en kijkt nogmaals naar haar  levenloze gezicht.

'Brenda Mansholt’, mompelt hij. Waarom in godsnaam?

 

Up ] Lijster ] Moederdier ] Reigerman ] Zonder Spijt ] Poldermoorden ] Fatale Zoektocht ] [ Het stille kwaad ] Imelda ] Buitenspel ] Laatstgezien ] Zwanendrift ]