Hoofdstuk 3 - Wroeten in de bouwsector

SPECIALE UITGAVE FNV BOUW MAGAZINE

‘DILEMMA’, EEN THRILLER IN TIEN HOOFDSTUKKEN DIE SPEELT IN HET BOUWMILIEU, WERD SPECIAAL VOOR FNV BOUW MAGAZINE GESCHREVEN DOOR METSELAAR EN MISDAADAUTEUR GERARD NANNE.

ILLUSTRATIES SEVEN’S HEAVEN.

 

"Geen papieren?" Walstra schudde zijn hoofd. Hij streek met de punt van zijn tong over de gom van het vloeitje en voltooide zijn shagje. Tevreden keek hij naar het resultaat. Met zijn pink drukte hij nog een plukje tabak naar binnen en stak daarna zijn huzarenstukje in brand.

"Illegaal denk ik", zei hij. "Ik sluit zelfs niet uit dat we hier te maken hebben met een slachtoffer van vrouwenhandel." Hij keek de commissaris afwachtend aan. De machtige gestalte van Van Eibergen draaide zich met een woest gebaar naar het raam. "Je moet niet denken, Walstra, maar weten!"

De inspecteur knikte met tegenzin. "Niemand heeft haar als vermist opgegeven, dat weet ik zeker."

Van Eibergen bromde. "Wat denk je?", vroeg hij, "is het misschien zaak om een foto van haar in de regionale kranten te laten plaatsen?" "Ik weet zeker, dat dat zinloos is." Van Eibergen draaide zich weer van het raam af en keek Walstra verwilderd aan. "En waarom weet jij dat zo zeker?" Walstra keek de rook na die hij zojuist in de richting van Beatrix’ portret had geblazen en wachtte tot de nevel rond hare majesteit was opgetrokken. "Vier dagen", zei hij. "We zijn vier dagen verder en nog niemand heeft de verdwijning van deze prachtige vrouw gemeld. Ik verwacht niet dat het laten zien van haar portret daar veel verandering in gaat brengen." Hij mikte wat as in de asbak en keek de commissaris doordringend aan, alsof hij zich ervan wilde overtuigen dat zijn baas hem nog steeds volgde. "Ons slachtoffer", vervolgde hij, "bestaat op papier niet en vermoedelijk zijn de mensen die haar missen eenzelfde lot beschoren. Ze zijn hier wel, maar ze bestaan niet. Snapt u?"

De commissaris keek Walstra aan met een blik of hem zojuist een wiskundig probleem was voorgelegd. "Je bedoelt…..?" "Ja", zei Walstra. "Dat bedoel ik. Geen foto dus." "Maar wat stel jij dan voor?"

Walstra doofde zijn shagje. Met spijt keek hij het restant van zijn meesterwerk na om vervolgens de commissaris weer een blik waardig te gunnen. "Ik hoor steeds meer geruchten, dat hier mensen uit voormalige Oostbloklanden illegaal in de bouw werkzaam zijn", begon hij. "Ik denk dat we in die hoek eens moeten gaan wroeten."

"Wat bedoel je met wroeten, Wal? Wees eens wat duidelijker."Walstra zag de ergernis van de commissaris toenemen. "Gewoon", zei hij. "Infiltreren in de bouwsector. Eens kijken of we daar wijzer van worden." Van Eibergen knikte. "Mijn zegen heb je", zei hij.

"Probleem is alleen wel, dat het ons aan tijd en manschappen ontbreekt." De commissaris keek hem nijdig aan. "Aan hoeveel mensen denk jij dan?" "Minstens vier man." "Vergeet het maar."

"Wat u wilt." Walstra maakte aanstalten het kantoor van de commissaris te verlaten toen hij door een woeste kreet van Van Eibergen werd teruggefloten. "Twee man!" bulderde hij. "En geen man meer!" De inspecteur draaide zich om. "Oké", zei hij. "Dan wil ik Rood en Van Diepen." "Onmogelijk, die houden zich bezig met die autodiefstallen."

"Rood en Van Diepen, anders vier man." Walstra zag het hoofd van de politiechef zwellen en richtte zijn blik naar de deur. "Oké!" brulde Van Eibergen. "Rood en Van Diepen en nou opsodemieteren."

Ben Rood en Peter van Diepen knikten gelijktijdig, nadat Walstra zijn plannen had voorgelegd. "Maar hoe komen we aan werk Wal?", vroeg Rood. "Zo druk is het niet in de bouw op dit moment." "Weet ik", antwoordde Walstra. "Maar ik heb m’n connecties. Jullie laten je morgen inschrijven bij een uitzendbureau. Ik zal ervoor zorgen dat de papieren in orde zijn, zodat jullie maandag aan het werk kunnen."

"En hoe had je dat in gedachten, Wal?" vroeg Van Diepen. "Wij zijn natuurlijk geen bouwvakkers." De inspecteur keek beide brigadiers geringschattend aan. "Luister", zei hij dwingend. "Ik heb voor jullie gekozen, omdat jullie het postuur van een bouwvakker hebben. Wat jullie gaan doen, verzin je zelf maar, voor mijn part gaan jullie een beetje metselen."

"Alsof dat zo eenvoudig is", sputterde Van Diepen. "Zeik niet, Van Diepen!" brulde Walstra. "Als je een varken een troffel aan zijn staart bindt, metselt hij ook, en als dat te moeilijk voor jullie wordt, ga je maar een beetje opperen of opruimen of weet ik veel."

"Maar….." "Niks geen maar! Het gaat verdomme om moord. Een brute moord. Een prachtige vrouw is in de bloei van haar leven door haar hoofd geschoten. Ik wil de hufter, die dat op zijn geweten heeft, op het schavot en wel zo snel mogelijk, dus handen uit de mouwen, goed luisteren en alles dagelijks rapporteren." De brigadiers knikten en dropen af. De inspecteur keek ze na en schudde zijn hoofd. Het zal mij benieuwen, dacht hij zuchtend…